Bazen düşünüyorum, insanların benden beklentisi tam olarak ne diye ? Bana selam verdiklerinde haklı ya da haksız neden bir art niyet arıyorum, onlar bana neden selam versin ki kara kaşıma kara gözüme mi hasretler gibisinden. Birgün msn de 4 aydır selam vermeyen arkadaşım ” naber kanka ” yazdı bende ” iste bakalım ” diye cevap verdim… Acaba haklımıydım 
Bilmem… Galiba haklıydım, çünkü istedikten sonra yine yazmadı Ama ondan hemen sonra birisi – eski okul arkadaşım – “nasılsın mete ? ” yazdı ” iyiyim teşekkürler sen ” dedim bakalım ne isteyecek kendisi hemen söyleyebilecek mi diye, lakin hiç birşey istemedi ve beni özlediğini söyledi, çok mutlu oldum. Özlenmek gerçekten çok güzel… Acaba o insanlar arasındaki ölümsüz sevgi hatta aşk denen bağ sadece filmlerde mi ? Biz neden bir ıssız adamdaki alper olmayalım ki dimi ? Bilmem… Olabilir miyiz ki ? Sanmıyorum da … İş sadece babayla bitmiyor bir de anne lazım dimi Ama gerçekten insanlar çok sahte ve moral bozmakta birebirler. Ama herşeye rağmen hayatı yaşamayı bilirseniz hayat sürprizlerle dolu ve çok güzel, ha eğer sadece kötü yanından irdeleyip hayata öyle not veriyorsanız ” hayat boktan ” diyebiliyorsanız kendiniz bilirsiniz. Bu kendinden vazgeçmişliğin ve hayattan bir beklenti beklememenin en içe sinmiş ve çirkinleşmiş kokusudur, bence… Çok mu yazdım ? Eeeevet duyabiliyorum, kendinize çok iyi bakın. Metehan…
30 Eki
masumopucuk
