Yıldızlar da Kayar

Hiç umursamadın beni, hiç bir zaman duymadın…
Hep görmezden geldin, gözlerini kapadın…
İçin için yanarken ben, sen kahkahalar attın…
Değersiz bir varlık gibi bir kenara fırlattın
Niçin bu pervasızlık? Neden bu zulüm?
Taş mı zannettin beni…? Yoksa yol kenarında dizili bir duvar mı…
Hayır…!
Ne bir taşım ben, ne de ruhsuz bir canavar…
Hissetmesen de, görmesen de, bakmasan da…
Geceyi aydınlatan, uzaklardaki bir yıldızım ben…
Sımsıcak, parlak, sevgi dolu bir yıldız…
Beni ancak, sevgiyi hissedenler anlar…
Aydınlığa susamış karanlıktan kaçanlar anlar beni…
Yalnız sen… sen anlayamazsın…
Çünkü sen hiç karanlık görmedin ki…
Yıldızlar da bir gün kayar diyorsun bana…
Bedenimi belki öldürebilirsin, ama… ruhumu asla…
Şunu da unutma ki…
Yıldızlar, belki bir gün kayabilir ama…
Düşmezler asla…