bir melek olduğum zamanları hatırladım şimdi..küçük olduğunu sandığım kalbime doldurduğum o büyük sevgiyi..her kanatlarımı çırptığımda,onları her hissettiğimde aldığım soluğu hatırladım..bir pembe yaşamda,pemde düşlerle yaşardım o zamanlar..her gece sana sığınırdım gelecek bütün kötülüklerden korunmak için..sarmaş dolaş uyurduk beraber..bir gün senin yanındayken kanatlarımı çekiştirdiklerini hissettim..o zaman senden ayrıldım ama her kanat çırpışımda seni aradım..ta ki kanatlarım tamamen kesilene kadar..umut etmeye başladım belki yine tenim tenine değer diye ve sonunda biraz geciksende buldun beni kan kaybından ölmek üzereyken..sonunda o küçük sandığım kalbimden geriye kalan umutlarımla geldim sana..yaralarımı iyileştirmeye başladın sonra..seninleyken o kadar mutluyum ki bir beden bu kadar mutluluğu nasıl kaldırır onu da bilmiyorum..belki kanatlarım geri gelmeyecek ama her daim umudum var,umudumuz var yüreğimiz böyle çarpıyorken..
10 Mar
masumopucuk
